SLOT VAN SCHAGEN

Door Cor van Dongen

 

T

ijdens de slotdag van het bekerkampioenschap van de NHSB – toepasselijk(?) in de Ridderzaal van het Slot van Schagen gehouden, onder auspiciën van schaakvereniging Magnus – heeft Schaakvereniging Krommenie geen potten kunnen breken.

’s Morgens werd met 3-1 (haha, volkomen onterecht, zegt het cliché dan) verloren van de organiserende vereniging. Chris de Saegher hield aan het eerste bord de sterke Piet Peelen gemakkelijk op remise. Op dat moment was Wim Moene, aan bord 2, al geruime tijd klaar: na een spannende openingsfase vervlakte het spel snel en werd de vrede spoedig getekend.

Simon belandde aan bord 4, met zwart, in een lijfvariant van zijn tegenstander, het – scherpe – vierpionnenspel van het Koningsindisch. Simon omzeilde tal van kliffen maar gaf toen, in het verre middenspel – in gelijke stelling, zo wees de na-analyse uit – een stuk weg: op het portret in de Ridderzaal van Jacoba van Beieren, gravin van Holland en ongetwijfeld familie van Willem I van Beieren-Schagen, Willem “de Bastaard” van Holland, Eerste Heer van Schagen, zagen we haar een klein traantje plengen. 

Dat traantje werd een tranendal toen ze vanaf haar hoge positie aan de muur van de Ridderzaal de slotfase mijn partij volgde. In de uitvluggerfase had ik alle troeven in handen: actief stukkenspel, vooral door het bezit van het loperpaar, en een tegenstander in tijdnood. In luttele zetten gaf ik de kansrijke positie volledig weg, als rijpe appelen dobberden mijn pionnen in de slotgracht. Om in riddertermen te blijven: de Heerlijkheid Schagen kwam zo op eenvoudige wijze in handen van de spelers van Magnus, die ’s middags in de finale van Heerhugowaard wonnen en zo tot Bekerkampioen werden gekroond.

Schaakridders van Magnus grijpen hun Heilige Graal met sensationele bekerwinst, las ik op de website van Magnus… Even verderop las ik in het toernooiverslag een passage over mijn partij tegen Enrico van Egmond: “Dus Van Egmonde(e) rechtte zijn rug en sloeg slag na slag af die Van Dongen op hem neer deed dalen. Langzamerhand nam de wanhoop zich meester van de Zaanse schaakkrijger. Hij moest winnen maar zag steeds minder zwakke plekken in de vijandelijke veste. En dus deed hij een wanhoopspoging die hem zeer veel (soldaat)boeren kostte en met die pionnen ook de partij.” Aardig getroffen, maar of dat ‘Zaanse schaakkrijger’ nog opgeld doet, is maar zeer de vraag. Veteraan in de Orde van Vergane Glorie, is een betere tekst voor mijn banier.

In ieder geval viel er ’s middags weinig krijgshaftigheid in mijn spel te bespeuren. Dat de koningsaanval van mijn tegenstander niet doorsloeg, was voor mij meer geluk dan wijsheid. Net op tijd schudde ik teleurstelling van die ochtend van me af en bereikte met een slimme dameruil een eindspel met een pionnetje meer en voerde dat vrij simpel tot winst.

Chris leek goede kansen te hebben in een dubbeltoreneindspel, maar Ad Reijneveld verdedigde zich actief. Remise.

Simon offerde een pion in de Schotse opening, voorbode van een jacht op de zwarte dame. Die won hij uiteindelijk ook, tegen toren en paard, en kort daarop capituleerde zijn tegenstander. En Wim, ach die had eigenlijk geen kind aan zijn tegenstander: drie pionnen meer plús aanval. Een ongelijke strijd. Met deze 3½-½ overwinning legden we beslag op het brons.

Na een lange, lange dag (prima georganiseerd trouwens!) – het was inmiddels al over half zeven – deelde de NHSB vier identieke Heilige Gralen uit. (Hé, “Gralen” kent de spellingscontrole op mijn computer niet: nee, logisch, er is maar één Graal en die ging dit jaar onze slakkenneus voorbij). Wie ons Graaltje wil bewonderen, nodigen we van harte uit om bij onze sponsor Kang Wah een hapje te gaan eten. Boven de bar/balie, zoals op de bijgaande groepsfoto van ons Ridderkwartet valt te zien, prijkt onze Troostgraal…   

 

 

Bekerteam Krommenie weer een ronde verder!

Een verslag van teamcaptain Simon Groot.

In de tweede ronde van de bekercompetitie moest ons bekerteam aantreden tegen De Wijker Toren. Hoewel Krommenie op papier huizenhoog favoriet was met een gemiddelde rating van 1986 tegen 1764 van de Beverwijkers was het wedstrijdverloop uiterst moeizaam. Wim Moene speelde aan bord 1 tegen René Meisner die de partij zeer behoorlijke opzette. Cor van Dongen moest opboksen tegen Camile Hol die vanuit de opening aanzienlijk ruimtevoordeel bereikte. Helaas wist Camile niet dat Cor juist in dat soort stellingen op zijn best is. Simon Groot werd tegen Cornelis Meems aan bord 3 verrast door de SOS: Secret of Openingsurprises. In de Aljechin werd hij na 2.  e4-e5 geconfronteerd met het verrassende 2. .. , Pf6-g8!? Aan bord 4 tenslotte koos Lex Goudriaan tegen Hans Wiemerink in de opening niet de juiste voortzetting waarna hij al snel onder grote druk kwam te staan. Pas laat in de avond vielen de beslissingen. Wim en Cor deden wat van hen verwacht mocht worden en scoorden het volle punt. Simon had vrij snel vanuit de opening een stukoffer gebracht, maar verzuimde met 19. Pg5-f7+ met kwaliteitswinst voordeel te behalen. In plaats daarvan koos hij voor 19. Pg5-e6 met vork op dame en toren, maar dit stelde zwart in de gelegenheid zijn dame te ruilen tegen toren en 2 stukken. In de partij had zwart de fraaie zetten 27 .., Te1-h1+!! en  33.   .. , Te1xe2+!.  In tijdnood overzag de witspeler dat 34. Ke3xe2 eigenlijk best speelbaar was, omdat na 34.  .., Pc6xd4+ en 35. .., Pd4xb3 ineens 36. Te6xe7+ ongedekt staat, waarna ook nog eens Pd7 met schaak van het bord verdwijnt. Gelukkig voor de witspeler koos hij voor 34. Ke3-d3 waarna zwart blunderde met 35. .. , Pc6-a5. De dubbele dreiging Pa5xb3 en La6xc4+ leek inderdaad sterk, maar na 36. e6xd7 zag zwart zich geconfronteerd met een ijzersterke pion die niet meer van promotie was af te houden. Lex tenslotte moest uiteindelijk de meerdere erkennen in zijn tegenstander waarmee de eindstand 3 – 1 werd.

Wit: Simon Groot         Zwart: Cornelis Meems

Bekerwedstrijd De Wijker Toren – Krommenie, 9 maart 2017.

 

1.e4 Pf6 2. e5 Pg8 3. d4 d6 4.exd6 cxd6 5.Pf3 g6 6.Ld3 Lg7 7.h3 Pc6 8.c3 Pf6 9.0–0 0–0 10.Te1 b6 11.Lf4 Lb7 12.Pbd2 Tc8 13.Pe4 Pd7 14.Lg3 h6 15.Tc1 f5 16.Db3+ Kh7 17.Pfg5+ hxg5 18.Pxg5+ Kh8 19.Pe6 De8 20.Lxd6 exd6 21.Pxg7 Dxe1+ 22.Txe1 Kxg7 23.Te6 Tcd8 24.g4 Tf7 25.Txd6 Te8 26.Kh2 Te1 27.gxf5 Th1+ 28.Kg3 Tg1+ 29.Kf4 g5+ 30.Ke3 Te7+ 31.Te6 Te1+ In tijdnood tast wit mis: 32. Ke3-d2! Is winnend. 32.Le2? La6 33.c4 Txe2+ 34. Kd3 T7xe6 35. fxe6 Pa5 36.exd7 Pxb3 37.axb3 Zwart geeft op.

 

Over schaakopeningen die iets met Amerika te maken hebben, zou je bijna een apart boek kunnen schrijven. Tal van varianten zijn vernoemd naar bekende Amerikaanse schakers (waarvan oud-wereldkampioen Bobby Fischer waarschijnlijk wel de bekendste is), maar bijvoorbeeld ook naar plaatsnamen. Soms heeft een variant zelfs de naam van een stadsdeel gekregen. Zo heeft de bekende Amerikaanse plaats New York vijf stadsdelen, namelijk: “Queens”, “Staten Island”, “The Bronx”, “Manhattan” en “Brooklyn.” De laatste twee genoemde stadsdelen zijn ook gemakkelijk te koppelen aan een schaakopening. In deze editie nemen we een uitstapje naar de Brooklynvariant. 1. e2-e4 Pg8-f6 2. e4-e5 Pf6-g8 Na 1.e4 Pf6 is de zogenaamde Aljechin- opening op het bord gekomen. Vaak wordt het zwarte paard al snel opgejaagd en achtervolgd door verschillende witte pionnen. De bedoeling van zwart is om de witte pionnen iets te ver uit het eigen kamp te laten oprukken, zodat later in de partij wit moeite heeft om zijn centrum onder controle te houden. Zwart gaat het centrum dan vanaf beide vleugels bestoken. In deze Brooklynvariant maakt zwart echter een gekke keuze. In plaats van het veel gespeelde 2…Pd5 besluit hij zijn paard weer in de beginpositie terug te brengen. Heeft hij hier niet gewoon een volle zet verloren? Ja, dat klopt. De bedoeling van zwart is om wit uit de tent te lokken. Wit mag hier gaan bedenken welke zetten hij wil gaan spelen en hoe ver hij zijn pionnen wil laten oprukken. Als hij hierin te optimistisch speelt, kan zwart handig afwachten en profiteren. Toch is dit tijdverlies dat zwart hier lijdt, erg dubieus. De opening staat dan ook niet als goed bekend.

Lex Goudriaan